Daghandelaren heersen op de markt voor olie en andere grondstoffen. Officiële data staven vermoedens hierover die al langer bestonden. Tijd voor actie. Het is een relatief nieuw fenomeen in de financiële wereld: de enorme beweeglijkheid van prijzen voor grondstoffen. De olieprijs springt daarbij het meeste in het oog. In de zomer van 2008 kostte een vat ruwe olie 147 dollar; een half jaar later nog slechts 33 dollar. Natuurlijk, door de crisis stond de vraag naar olie onder druk. Maar niet zodanig dat deze prijsval gerechtvaardigd was.

Sindsdien zijn de prijsschommelingen op de oliemarkt niet afgenomen. Sterker nog: het is uitgebreid naar andere grondstofmarkten, zoals die van metalen. De verdenking dat dit het werk is van partijen die op snel gewin uit zijn, klinkt al langer. Data staven nu hun groeiende rol: daghandelaren zijn goed voor liefst 95% van de transacties, stelt een commissie in de VS vast.

Grote, ongecontroleerde schommelingen in grondstofprijzen zijn onwenselijk vanuit het oogpunt van onder meer inflatie- en energiepolitiek. En ook bedrijven worden gehinderd in het uitvoeren van hun strategie, getuige de recente stroom aan winstwaarschuwingen die samenhangen met onvoorzienbaar fors gestegen grondstofprijzen.

Door de opmars van daghandelaren nemen de risico’s op prijsschommelingen toe. De nieuwe data worden dus terecht aangegrepen om een rem op daghandel in grondstoffen te bepleiten. Want hoewel terughoudendheid bij het opwerpen van barrières op de vrije markt geboden is, en het nog niet mee zal vallen om de juiste regels op te stellen, zijn beperkingen hier gewenst.